"Książki są lustrem: widzisz w nich tylko to, co już masz w sobie"

(Carlos Ruiz Zafon- Cień wiatru)

niedziela, 24 lipca 2016

Myrina- wojownicza królowa Amazonek

W latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku serial „Xena wojownicza księżniczka” był dla wielu niemal kultowy. Tymczasem w greckiej mitologii odnajdziemy wzorzec tej postaci. Jest nią Amazonka Myrina. Wprawdzie zazwyczaj wspomina się jedynie o królowej amazonek Hippolicie i jej wspaniałym, magicznym pasie zdobytym przez Heraklesa, jednak tradycje Hellenów są znacznie bogatsze.

Tak naprawdę miała na imię Batieja i była córką Teukrosa. Myrina było mianem nadanym jej przez bogów, pod nim także występowała jako królowa Amazonek.  Kiedy stanęła na czele plemienia dokonała czynów, których nie powstydziłby się żaden z helleńskich herosów. Niestety, mity o niej w większości uległy zapomnieniu, zepchnięte w cień przez inne opowieści.


Jednym ze spektakularnych zwycięstw było to, które odniosła nad … Atlantami. Tak, według mitów Myrina pokonała mieszkańców legendarnej Atlantydy. Stojąc na czele armii Amazonek, liczącej 3000 piechoty i 20 000 jazdy zdobyła tereny wokół miasta Kerne, a następnie samo miasto. Następnie na jej rozkaz wszyscy młodzi mężczyźni zostali wybici, kobiety i dzieci wzięte do niewoli, a Kerne zrównane z ziemią. Przerażeni Atlanci podjęli wówczas decyzję, by poddać się bez dalszej walki z nadzieją, że Myrina okaże im łaskę. Nie pomylili się. Królowa okazała wspaniałomyślność i zawarła z nimi sojusz. Na dowód swej życzliwości i przyjaźni w miejscu Kerne wybudowała nowe miasto, które nazwano jej imieniem i oddała je pojmanym do niewoli Atlantom. Wkrótce zamieszkali w nim również inni.

Zawarty sojusz okazał się na tyle silny, że wkrótce Atlanci zwrócili się do Myriny z prośbą o pomoc w walce z wojowniczym plemieniem gorgon. Nie odmówiła swej pomocy. Na czele Amazonek ruszyła na kolejną wojnę. Walka była krwawa i zażarta, wszak spotkały się dwa wojownicze plemiona. W pierwszym starciu Amazonki zwyciężyły, ale wiele gorgon uszło do swoich kryjówek. Te zaś, które dostały się do niewoli, pewnej nocy przejęły broń strażniczek. W obozie doszło do walki. Wiele wojowniczek Myriny poniosło wówczas śmierć. Królowa szybko przegrupowała siły i wzięła krwawy odwet na gorgonach. Zaś ku czci tych poddanych, które zginęły w walkach, poleciła wznieść nad ich grobami trzy kopce równej wysokości. Jeszcze w czasach historycznych nazywano je „Grobami Amazonek”. Gorgony nie zostały jednak ostatecznie pokonane, gdyż z odbudowały swoją potęgę. Dlatego też zarówno Perseusz jak i Herakles musieli z nimi walczyć.

To jednak nie koniec sukcesów Myriny. Amazonki pod jej wodzą zdobyły bowiem niemal całą Libię, a następnie ruszyły do Egiptu, którym władał wówczas Horus, syn Izydy. Królowa zawarła z nim sojusz przyjaźni, tym samym unikając rozlewu krwi. Nie poprzestała jednak na tym. Poprowadziła je bowiem dalej, plądrując Syrię i ruszając na północ. Tam też stanęli przed nią posłowie Cylicyjczyków, którzy dobrowolnie się jej poddali. W zamian za uległość, darowała im życie i oszczędziła miasta. Prowadząc dalsze wojny przemierzyła góry Taurus, zdobyła Frygię i dotarła w okolice Kaikos.
Myrina zginęła w walce, z ręki króla Mopsosa, wygnanego z Tracji przez jego następcę Lykurga.

            Imię Myriny w epoce historycznej nosiły dwa miasta:
- Myrina na zachodnim wybrzeżu Mizji (dziś prawdopodobnie Čandarli), które należało do Związku Etolskiego, dwukrotnie zniszczone w czasach rzymskich (za panowania Tyberiusza i Trajana)
- Myrina- miasto na zachodnim wybrzeżu wyspy Lemnos

Literatura:
Diodor Sycylijski, Czyny i dzieła herosów i półbogów, Poznań 2010
Grimal P., Słownik mitologii greckiej i rzymskiej, Wrocław 1987
Homer, Iliada, Kraków 1984
Mała encyclopedia kultury antycznej, pod red. Z. Piszczka, Warszawa 1990
Tzetzes I., Antehomerica, Homerica i Posthomerica, Lipsiae 1793

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz